«اسکورت»؛ تعقیبوگریزی میان وظیفه، اخلاق و زندگی
فیلم سینمایی «اسکورت» دومین تجربه یوسف حاتمیکیاست؛ فیلمی که با تکیه بر فضای جادهای، تعقیبوگریز و موقعیتهای پرتنش، روایتی اجتماعی را در قالب سینمای اکشن دنبال میکند.این اثر در پردیس سینمایی ساحل اصفهان اکران است.
رضا امینی : فیلم سینمایی «اسکورت» به کارگردانی یوسف حاتمیکیا در چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد؛ اثری اکشن و اجتماعی که داستان یک سرباز پلیس و یک زن شوتی را در مسیر انتقال یک محموله قاچاق روایت میکند و در کنار تعقیبوگریزهای پرتنش، موضوعاتی مانند مشکلات اقتصادی مناطق مرزی، انتخاب اخلاقی و مسئولیت انسانی را به تصویر میکشد.
به گزارش پایگاه خبری نصفجهان فیلم سینمایی «اسکورت» دومین تجربه یوسف حاتمیکیاست؛ فیلمی که با تکیه بر فضای جادهای، تعقیبوگریز و موقعیتهای پرتنش، روایتی اجتماعی را در قالب سینمای اکشن دنبال میکند. در این فیلم، امیر جدیدی، هدی زینالعابدین، افشین هاشمی، رضا کیانیان، مهدی زمینپرداز و هادی شیخالاسلامی به ایفای نقش پرداختهاند و محمدرضا منصوری تهیهکنندگی آن را بر عهده داشته است.
داستان فیلم اسکورت چیست؟
داستان «اسکورت» درباره یک سرباز پلیس است که برای تهیه داروی سرطان دوستش، تصمیم میگیرد یک زن جوان شوتی را در مسیر انتقال محمولهای قاچاق همراهی و اسکورت کند. این تصمیم شخصی، بهتدریج سرباز را در موقعیتی قرار میدهد که میان منفعت شخصی، وظیفه قانونی و مسئولیت انسانی باید دست به انتخاب بزند. فیلم از همین موقعیت برای شکلدادن به یک مسیر پرتنش جادهای استفاده میکند؛ مسیری که در آن تعقیبوگریز، خطر و تصمیمهای لحظهای، بخش مهمی از روایت را شکل میدهند.
«اسکورت» و مسئله شوتیها
یکی از محورهای اجتماعی فیلم، پرداختن به پدیده «شوتی»هاست؛ افرادی که در مناطق مرزی برای انتقال کالا و کسب درآمد، وارد مسیری پرخطر میشوند.
یوسف حاتمیکیا در این فیلم تلاش کرده است این پدیده را صرفاً از زاویه جرم و قانون روایت نکند و بخشی از شرایط اقتصادی و اجتماعی افرادی را که وارد این مسیر میشوند نیز به تصویر بکشد.
حضور یک زن شوتی بهعنوان یکی از شخصیتهای اصلی، امکان پرداختن به دشواریهای این شغل و شرایط زندگی در مناطق مرزی را پررنگتر کرده است. در بخشی از روایت، اشاره به افرادی که در مسیر شوتیگری جان خود را از دست دادهاند، تصویری از مخاطرات این فعالیت ارائه میدهد؛ فعالیتی که شخصیت اصلی زن فیلم نیز آن را نه بهعنوان یک انتخاب مطلوب، بلکه بهعنوان راهی برای تأمین زندگی دنبال میکند.
تقابل وظیفه و اخلاق در «اسکورت»
یکی از محورهای قابل توجه فیلم، تقابل میان وظیفه و انتخاب اخلاقی است. شخصیت سرباز پلیس در ابتدا با انگیزهای شخصی وارد ماجرا میشود، اما اتفاقات مسیر باعث میشود نگاه او به مسئولیتی که در برابر شخصیت زن و موقعیت پیشآمده دارد، تغییر کند. در نقد منتشرشده درباره فیلم نیز این تحول بهعنوان حرکت شخصیت از نفع شخصی به دیگریخواهی و انجام وظیفه انسانی مورد توجه قرار گرفته است.
تعقیبوگریزهای فیلم نیز صرفاً برای ایجاد هیجان طراحی نشدهاند و در بستر همین کشمکش اخلاقی و اجتماعی پیش میروند.
بازی امیر جدیدی و هدی زینالعابدین
امیر جدیدی و هدی زینالعابدین دو شخصیت محوری «اسکورت» را ایفا میکنند. جدیدی در نقش سرباز پلیس، شخصیتی را به تصویر میکشد که در موقعیتهای بحرانی میان وظیفه و تصمیم شخصی قرار میگیرد. هدی زینالعابدین نیز در نقش «حلما»، زن شوتی فیلم، ظاهر شده است؛ شخصیتی که از یک سو درگیر شرایط سخت اقتصادی و شغلی است و از سوی دیگر در جریان اتفاقات فیلم، ابعاد مختلفی از شخصیت او آشکار میشود. منتقدان در ارزیابیهای منتشرشده، بازی این دو بازیگر را از نقاط قابل توجه فیلم دانستهاند.
صدای سهبعدی؛ یکی از ویژگیهای فنی فیلم
یکی از ویژگیهای فنی مورد توجه درباره «اسکورت»، طراحی و استفاده از صدای سهبعدی Dolby Atmos عنوان شده است. در این شیوه، صدا صرفاً از کانالهای معمول پخش نمیشود و امکان ایجاد حس موقعیت و حرکت صدا در فضای اطراف مخاطب فراهم میشود. این ویژگی در فیلمی که بخش قابل توجهی از آن به رانندگی، تعقیبوگریز و حرکت خودروها اختصاص دارد، میتواند نقش مهمی در انتقال حس سرعت و تنش صحنهها داشته باشد. صدای خودروها، اصطکاک چرخها با جاده و صداهای محیطی از جمله عناصری هستند که در ساخت فضای پرتنش فیلم مورد استفاده قرار گرفتهاند.
«اسکورت»؛ اکشن با محوریت یک مسئله اجتماعی
«اسکورت» در ظاهر فیلمی اکشن و جادهای است، اما روایت آن به موضوعاتی فراتر از تعقیبوگریز میپردازد. مشکلات اقتصادی مناطق مرزی، پدیده شوتیگری، مسئولیت فردی، انتخاب اخلاقی و نسبت میان قانون و انسانیت، از جمله موضوعاتی هستند که در بستر داستان فیلم مطرح میشوند. همین ترکیب باعث شده است فیلم در کنار مؤلفههای سینمای اکشن، رویکردی اجتماعی نیز داشته باشد.
در مجموع، «اسکورت» تلاش میکند یک موقعیت پرهیجان را به بستری برای طرح پرسشهایی درباره انتخاب انسان در شرایط بحرانی تبدیل کند؛ جایی که شخصیتها ناچارند میان منافع شخصی، قانون و مسئولیت انسانی تصمیم بگیرند.